Belgie

WTC.nl - World Ticket Center. Elke reis, zo geregeld!

Displaying 1 - 13 of 13

Naam erfgoed:

Architecturaal werk van Le Corbusier

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Architecturaal werk van Le Corbusier

Beschrijving erfgoed

Het Architecturaal werk van Le Corbusier, "een buitengewone bijdrage aan de moderne beweging" is een inschrijving op de UNESCO werelderfgoedlijst waarbij zeventien bouwwerken van de Frans-Zwitserse architect Le Corbusier geklasseerd werden als cultureel werelderfgoed. De bouwwerken bevinden zich in Argentinië, België, Duitsland, Frankrijk, India, Japan en Zwitserland, met een merendeel in Frankrijk. Om die reden beschouwt de Commissie voor het Werelderfgoed de inschrijving ook als een inschrijving uit de UNESCO regio "Europa en Noord-Amerika".

De uiteindelijke goedkeuring na enkele eerdere voordrachten en verwijzingen naar latere sessies vond plaats in juli 2016 tijdens de 40e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed die doorging in Istanboel.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

UNESCO-volgnummer

1321

Inschrijvingsjaar

2016

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Belangrijkste mijnsites van Wallonië

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Belangrijkste mijnsites van Wallonië

Beschrijving erfgoed

Als belangrijkste mijnsites van Wallonië erkende de Commissie voor het Werelderfgoed van de UNESCO tijdens haar 36e sessie in 2012 vier Belgische mijnsites als cultureel werelderfgoed. De vier locaties vormen samen de Waalse Steenkolenbekkens of Zuiderbekkens en waren belangrijke ontginningsplaatsen van steenkool in de Waalse bekkens en hebben hun oorspronkelijke staat in hoge mate behouden. Zij worden beschouwd als de best bewaarde 19de- en 20ste-eeuwse steenkoolmijnsites van het land. Het Waalse steenkoolbekken wordt ook erkend omwille van het feit dat het een van de oudste en meest emblematische is van de industriële revolutie in Europa. De locaties bevatten niet enkel talrijke technische en industriële artefacten, maar geven ook een beeld van de industriële architectuur van de mijnen en de utopische architectuur van de vroege industriële periode in Europa, met mijnwerkerswoningen, de hierbij toegepaste stedenbouwkundige planning, en de sociale en menselijke waarden die een rol speelden in de geschiedenis, met onder andere bijzondere aandacht voor de mijnramp van Marcinelle van 1956.

De vier locaties die deel uitmaken van het werelderfgoed zijn:

Le Grand-Hornu (nabij Bergen): een steenkoolmijn en een mijndorp ontworpen door de architect Bruno Renard in de eerste helft van de 19e eeuw
Le Bois du Cazier (nabij Charleroi): de grote mijnen, gekend van de mijnramp van Marcinelle, de grootste Belgische mijnramp
Bois-du-Luc (nabij La Louvière): een locatie waar niet enkel de mijn, maar ook het aangrenzende mijndorp, gebouwd tussen 1838 en 1909, intact bewaard is gebleven en is gerestaureerd. Bois-du-Luc omvat ook een van de oudste Europese mijnen van het einde van de 17e eeuw.
Hazard, met de steenkoolmijn van Blegny (nabij Wezet en Luik)

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Wallonië

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Locatie

Wallonië

UNESCO-volgnummer

1344

Inschrijvingsjaar

2012

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Belforten in Belgie en Frankrijk

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Belforten in Belgie en Frankrijk

Beschrijving erfgoed

Belforten in België en Frankrijk is een ongeëvenaard geheel van 56 torens, dat door de UNESCO is aangewezen als Werelderfgoed, in erkenning van een architectonische manifestatie van een opkomende burgerlijke onafhankelijkheid van feodale en religieuze invloeden in het historisch Vlaanderen en naburige gebieden, wat leidde tot een mate van lokale democratie die van groot belang is geweest in de geschiedenis van de mensheid.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Antwerpen, Limburg, Oost-Vlaanderen, West-Vlaanderen, Vlaams Brabant, Henegouwen, Namen, Nord-Pas-de-Calais, Picardie

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

50° 10′ 28″ NB, 3° 13′ 53″ OL

UNESCO-volgnummer

943

Inschrijvingsjaar

2005

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Grote Markt Brussel

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Grote Markt Brussel

Beschrijving erfgoed

De marktplaats ontstond op de rechteroever van de Zenne, ten oosten van het Castrum, een fort dat in de tiende eeuw op last van Karel van Neder-Lotharingen was opgericht op een eilandje (huidig Sint-Goriksplein), en van de Werf, een eerste handelshaven op de Zenne (ongeveer huidige Zwarte-Lieve-Vrouwstraat). Dit gebied was aanvankelijk zeer moerassig; in de twaalfde eeuw werd het drooggelegd en het plein aangelegd. Het oorspronkelijk plaveisel bevond zich 1,20 m lager dan het huidige. Van oudsher komen er zeven straatjes uit op het plein: de Boterstraat, de Guldenhoofdstraat, de Sterstraat (omgedoopt tot Karel Bulsstraat), de Hoedenmakersstraat, de Heuvelstraat, de Haringstraat en de Vlees-en-Broodstraat.

De bebouwing was aanvankelijk vrij ongelijkmatig. In de 15e eeuw kwam het Brabantse Hof naar Brussel, en dit gaf aanleiding tot de bouw van het stadhuis. Tegelijk kregen de gilden en naties, die zich sinds de 14e eeuw organiseerden, de kans om een eigen gildehuis te verwerven. Deze doorgaans houten huizen werden in de loop van de 17e eeuw vervangen door nieuwe stenen huizen in barokstijl, die de rijkdom van de gilden moesten weerspiegelen.

Tijdens de Negenjarige Oorlog werd Brussel op 13, 14 en 15 augustus 1695 door Franse kanonnen en mortieren gebombardeerd. Na de beschieting stonden enkel nog de muren en de toren van het stadhuis en het Broodhuis overeind.

Rondom de markt werden in de jaren daarna de gildehuizen heropgebouwd in een Vlaams-Italiaanse stijl. De homogeniteit werd bevorderd door een stedelijke ordonnantie, die bepaalde dat de bouwontwerpen voorafgaand door het stadsbestuur moesten worden goedgekeurd.

In de loop van de 18e eeuw degradeerde het plein echter door de verarming van de gilden. Met de Franse revolutie werden in 1793-1794 de beeldhouwwerken verwijderd of geplunderd door sansculotten. De gildehuizen werden als nationaal goed openbaar verkocht. De nieuwe eigenaars lieten de zaken verder verkommeren, of lieten ze, naar de mode van de tijd bepleisteren en aanpassen.

Vanaf ca. 1850-1860 ontstond er een gevoeligheid voor de erfgoedwaarde van de gebouwen - de kentering was de afbraak van het huis De Sterre in 1852. Het stadsbestuur was dan zelf al bezig met het restaureren van het stadhuis en het opnieuw opbouwen van het Broodhuis. Voor de gebouwen in particulier bezit verleende zij aanvankelijk subsidies voor het herplaatsen of vervangen van het verdwenen beeldhouwwerk aan de gevels. Onder impuls van burgemeester Karel Buls werden alle gebouwen systematisch gerestaureerd, van 1882 tot 1920, door architecten Victor Jamaer en Adolphe Samyn.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Brussel

Plaats

Brussel

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Locatie

Brussel

Coordinaten

50° 51′ NB, 4° 21′ OL

UNESCO-volgnummer

857

Inschrijvingsjaar

1998

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Herenhuizen van de architect Victor Horta

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Herenhuizen van de architect Victor Horta

Beschrijving erfgoed

Rond 1885 had Horta een eigen praktijk. Zijn eerste realisaties waren een drietal woonhuizen in de Gentse straat Twaalfkameren 45-47. Deze realisaties kunnen als jeugdwerken van de later bekend geworden architect beschouwd worden en vormen de enige bouwwerken van Horta in Gent. Hierna concentreerde hij zich een tijd op wedstrijden voor publieke opdrachten, waarbij hij zijn typische stijl van gebogen lijnen ontwikkelde. Hij werd in deze periode lid van de vrijmetselaarsloge en breidde zijn sociale netwerk gevoelig uit, wat vanaf 1893 resulteerde in een reeks opdrachten voor burgerwoningen en winkels, vooral in Brussel. Uit deze periode dateren Horta's belangrijkste realisaties voor een select publiek uit de hoge Brusselse burgerij.

De woning voor ULB-professor Emile Tassel, Hotel Tassel (1893), markeerde de aanvang van een nieuwe stijl binnen de art nouveau. Deze stijl was niet alleen vernieuwend in het gebruik van typische decoratievormen (de "spaghettistijl" of "zweepslagmotieven" van de art nouveau), maar ook door een experimentele indeling van de interieurs. Door het gebruik van niveauverschillen, bijzondere raampartijen, serres, trappenhuizen en glazen lichtkoepels bracht hij op alle verdiepingen en in alle kamers licht naar binnen, en creëerde hij een ruimtegevoel dat voor burgerwoningen uit die tijd ongekend was.

Een aantal van Horta's gebouwen zijn verdwenen door afbraak of brand, onder andere het Volkshuis en het warenhuis Innovation in Brussel. Toegankelijk voor iedereen zijn het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel (BOZAR) (1928), het Belgisch Centrum voor het Beeldverhaal, het Autrique-huis en het Hortamuseum. Een viertal van zijn burgerwoningen in Brussel staan op de lijst van het UNESCO Werelderfgoed, onder andere zijn eigen woning en atelier in Brussel, het huidige Hortamuseum.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

UNESCO-volgnummer

1005

Inschrijvingsjaar

2000

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Historisch centrum van Brugge

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Historisch centrum van Brugge

Beschrijving erfgoed

Brugge (Frans: Bruges; Duits: Brügge) is de hoofdstad en grootste stad van de Belgische provincie West-Vlaanderen en van het arrondissement Brugge. De stad, gelegen in het noordwesten van het land, is tevens de hoofdplaats van het kieskanton Brugge, telt zelf 4 gerechtelijke kantons, en is de zetel van het bisdom Brugge en van een hof van assisen.

Het historisch centrum is als middeleeuwse stad opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is eivormig en ongeveer 430 hectare groot. De volledige gemeente heeft een oppervlakte van ruim 13.840 hectare, waaronder zo'n 1.075 hectare in zee, bij Zeebrugge. De stad telt circa 118.000 inwoners; ongeveer 20.000 daarvan wonen in het centrum. De inwoners van Brugge worden Bruggelingen genoemd.
De economische betekenis van Brugge vloeit voornamelijk voort uit zijn zeehaven, Zeebrugge. Tevens is de stad een wereldberoemde toeristische trekpleister.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

West-Vlaanderen

Plaats

Brugge

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 13′ NB, 3° 13′ OL

UNESCO-volgnummer

996

Inschrijvingsjaar

2000

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Museum Plantin-Moretus

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Museum Plantin-Moretus

Beschrijving erfgoed

Het Museum Plantin-Moretus is een historisch museum over de drukkersfamilie Plantin-Moretus. Het pand met de drukkerij is gelegen aan de Vrijdagmarkt in Antwerpen. In de zestiende eeuw bevond zich hier de boekdrukkerij Plantijn, die door Christoffel Plantijn werd gesticht. Na zijn dood werd de drukkerij overgenomen door zijn schoonzoon Jan I Moretus. De drukkerij werd de ontmoetingsplaats voor tal van geleerden en humanisten, zoals Justus Lipsius en Simon Stevin.

In 1876 verkocht Edward Moretus (1804-1880) de drukkerij met volledige inboedel aan de stad Antwerpen en de Belgische staat. Een jaar later, in 1877, kon het publiek het woonhuis en de drukkerij bezoeken.

Nadat het museum in 1944 zwaar beschadigd was door een Duitse V2-raket, werd het in 1951 heropend.

In 2002 werd dit museum genomineerd als UNESCO werelderfgoed en in 2005 effectief, als eerste museum ooit, op de lijst van werelderfgoed geplaatst, wegens de uitzonderlijk goed bewaarde historische drukkerij uit de zestiende eeuw.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Locatie

Antwerpen

Coordinaten

51° 13′ 6″ NB, 4° 23′ 53″ OL

UNESCO-volgnummer

1185

Inschrijvingsjaar

2005

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Neolithische vuursteenmijnen in Spiennes

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Neolithische vuursteenmijnen in Spiennes

Beschrijving erfgoed

De Neolithische vuursteenmijnen in Spiennes zijn een groep vuursteenmijnen (Camp à Cailloux) uit het Neolithicum in de Belgische plaats Spiennes. Deze mijnen, die met de Michelsbergcultuur worden geassocieerd, behoren tot de grootste en oudste vuursteenmijnen van Europa en staan sinds 2000 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De stenen uit deze mijn werden bewerkt en geëxporteerd.

De ontginning begon ongeveer in 4000 v.Chr. en eindigde rond 2300 v.Chr. De mijnen zijn tot ongeveer 15 meter diep gegraven en beslaan wel 100 hectare. Ze werden in de loop van de 19e eeuw ontdekt tijdens de aanleg van een spoorlijn.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

50° 25′ 51″ NB, 3° 58′ 44″ OL

UNESCO-volgnummer

1006

Inschrijvingsjaar

2000

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Onze-Lieve-Vrouwekathedraal

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Onze-Lieve-Vrouwekathedraal

Beschrijving erfgoed

De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal (cathédrale Notre-Dame de Tournai) is de kathedraal van het bisdom Doornik (Frans: Tournai). Ze valt op door haar vijf evenhoge torens. Deze romaanse kathedraal werd in 2000 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO geplaatst. Ze is aan Onze-Lieve-Vrouw gewijd.

De kathedraal is met haar 134 meter lengte een van de grootste kerken van België. Architectonisch gezien is het een van de belangrijkste gebouwen van België, een baanbrekende romaanse voorloper met tal van elementen die in de gotiek hoogtij zouden vieren. Nadien is men er nergens in geslaagd om het harmonieuze beeld met de vijf even hoge torens te evenaren.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Henegouwen

Plaats

Doornik

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Locatie

Doornik

Coordinaten

50° 36′ 21″ NB, 3° 23′ 20″ O

UNESCO-volgnummer

1009

Inschrijvingsjaar

2000

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Scheepsliften op het Centrumkanaal

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Scheepsliften op het Centrumkanaal

Beschrijving erfgoed

De scheepsliften op het Centrumkanaal zijn vier hydraulische scheepsliften op het historische Centrumkanaal, nabij de Belgische stad La Louvière, ontworpen door Edwin Clark. Ze werden gebouwd tussen 1888 en 1917, en overbruggen samen een verval van zo'n 68 meter. Eén lift overbrugt 15,4 meter en de andere drie elk 16,93 meter.

De scheepsliften liggen op de waterweg tussen de Maas en de Schelde, het zogenaamde Centrumkanaal in de provincie Henegouwen.

De scheepsliften zijn dubbel uitgevoerd en zijn hydraulisch met elkaar verbonden, waarbij het gewicht van de ene bak het gewicht van de andere compenseert. Inmiddels zijn de 4 liften toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van de UNESCO.

Sinds 2002, worden deze kunstwerken enkel nog voor de pleziervaart gebruikt. Het goederenvervoer wordt namelijk sindsdien omgeleid via de grote scheepslift van Strépy-Thieu die het verval in een keer overbrugt. Scheepslift nr. 1 te Houdeng-Goegnies werd begin 2002 zwaar beschadigd toen een opgehaalde sluisdeur voortijdig neerviel op een binnenschip dat de liftbak verliet. De lift werd, na een herstelling die lang op zich liet wachten, pas in mei 2011 opnieuw geopend voor de scheepvaart.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

50° 29′ 16″ NB, 4° 10′ 34″ OL

Naam erfgoed:

Scheepsliften op het Centrumkanaal

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Scheepsliften op het Centrumkanaal

Beschrijving erfgoed

De scheepsliften op het Centrumkanaal zijn vier hydraulische scheepsliften op het historische Centrumkanaal, nabij de Belgische stad La Louvière, ontworpen door Edwin Clark. Ze werden gebouwd tussen 1888 en 1917, en overbruggen samen een verval van zo'n 68 meter. Eén lift overbrugt 15,4 meter en de andere drie elk 16,93 meter.

De scheepsliften liggen op de waterweg tussen de Maas en de Schelde, het zogenaamde Centrumkanaal in de provincie Henegouwen.

De scheepsliften zijn dubbel uitgevoerd en zijn hydraulisch met elkaar verbonden, waarbij het gewicht van de ene bak het gewicht van de andere compenseert. Inmiddels zijn de 4 liften toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van de UNESCO.

Sinds 2002, worden deze kunstwerken enkel nog voor de pleziervaart gebruikt. Het goederenvervoer wordt namelijk sindsdien omgeleid via de grote scheepslift van Strépy-Thieu die het verval in een keer overbrugt. Scheepslift nr. 1 te Houdeng-Goegnies werd begin 2002 zwaar beschadigd toen een opgehaalde sluisdeur voortijdig neerviel op een binnenschip dat de liftbak verliet. De lift werd, na een herstelling die lang op zich liet wachten, pas in mei 2011 opnieuw geopend voor de scheepvaart.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

50° 29′ 16″ NB, 4° 10′ 34″ OL, 50° 28′ 53″ NB, 4° 8′ 15″ OL

UNESCO-volgnummer

856

Inschrijvingsjaar

1998

Criteria

  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Stocletpaleis

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Stocletpaleis

Beschrijving erfgoed

Het Stocletpaleis (Frans: Palais Stoclet) is een villa aan de Tervurenlaan in de Brusselse gemeente Sint-Pieters-Woluwe naar een ontwerp van de Oostenrijkse architect Josef Hoffmann, opgeleverd in 1911. Het gebouw wordt beschouwd als diens magnum opus en het sluitstuk van de jugendstil. De naam- en opdrachtgever van de villa was de zakenman Adolphe Stoclet.
Het gebouw kwam tussen 1905 en 1911 tot stand. Hoffmann liet de decoratie over aan verschillende leden van de door hemzelf opgerichte Wiener Werkstätte. De belangrijkste doelstelling van de Wiener Werkstätte was de integratie van kunst en kunstnijverheid. Met het Stocletpaleis werd een Gesamtkunstwerk gecreëerd van architectuur, interieurontwerp, decoratie en tuinaanleg. Hoffmann en de zijnen waren niet aan financiële grenzen gebonden en konden de meest exclusieve materialen (marmer, verguld metaal, leer) toepassen. Bankierszoon Stoclet, die Hoffmann in 1902 in Wenen had leren kennen, betrok de villa met zijn echtgenote.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Brussel

Plaats

Brussel

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Locatie

Brussel

Coordinaten

50° 50′ 7″ NB, 4° 24′ 59″ OL

UNESCO-volgnummer

1298

Inschrijvingsjaar

2009

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
Naam erfgoed:

Vlaamse begijnhoven

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Vlaamse begijnhoven

Beschrijving erfgoed

Begijnen waren vrouwen die hun leven aan God wijdden, zonder zich uit het wereldse leven terug te trekken. In de 13de eeuw stichtten zij daartoe eigen woongebieden, genoemd begijnhoven. Deze vormden ommuurde gemeenschappen die aan hun spirituele en materiële behoeften tegemoet kwamen.

De Vlaamse begijnhoven zijn architectonische ensembles bestaande uit een centraal gelegen kerkgebouw met al of niet een infirmerie, conventen en aparte huisjes met voorhofje gesitueerd rond een plein of uitgevend op een regelmatig gevormd stratenpatroon. De bouwstijl weerspiegelt de stijl van de tijd maar was toch regionaal gekleurd door de aanwending van plaatselijk voorkomende bouwmaterialen.

De goed bewaarde en ondertussen gerestaureerde begijnhofsites houden de herinnering levend aan de traditie van de begijnen, zoals die zich in Noordwest-Europa in de middeleeuwen ontwikkelde. Door de contrareformatie en de daarmee gaande verdieping van het religieuze leven werden vele Vlaamse steden in de 17e eeuw voorzien van een nieuw begijnhof. In de 20e eeuw kregen de meeste begijnhoven na restauratie een andere bestemming zoals museum voor religieuze kunst (Sint-Truiden) of cultureel centrum (Hasselt). Sommige begijnhoven vormde men om tot studentenbehuizing (Leuven) of veranderden in bejaardenhuisvesting (Diest). Omdat de begijnen vaak hun inkomsten verdienden door de was te doen voor anderen, was de bleekweide een onmisbaar deel van het begijnhof.

Land(en)

  • België

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Antwerpen, Limburg, Oost-Vlaanderen, West-Vlaanderen, Vlaams Brabant

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 1′ 52″ NB, 4° 28′ 26″ OL

UNESCO-volgnummer

855

Inschrijvingsjaar

1998

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt

Landinformatie:

WTC.nl - World Ticket Center. Elke reis, zo geregeld!

No entries match your request.

WTC.nl - World Ticket Center. Elke reis, zo geregeld!

Vakantiemogelijkheden:

No entries match your request.