Duitsland

WTC.nl - World Ticket Center. Elke reis, zo geregeld!

Displaying 1 - 45 of 45

Naam erfgoed:

Abdij en Altenmünster van Lorsch

Foto 1

Abdij en Altenmünster van Lorsch

Beschrijving erfgoed

De Abdij van Lorsch is een voormalige abdij in de Duitse deelstaat Hessen. Ze werd rond 764 gesticht door graaf Cancor en zijn moeder Williswinda. Chrodegang, bisschop van Metz, was de eerste abt van Lorsch. In de periode 1557-1563 werd de abdij gesloten. De gebouwen hadden veel te lijden van de Dertigjarige Oorlog. De restanten staan sinds 1991 op de werelderfgoedlijst van de UNESCO.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Hessen

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

49° 39′ 13″ NB, 8° 34′ 7″ OL

UNESCO-volgnummer

515

Inschrijvingsjaar

1991

Criteria

  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Abdij van Maulbronn

Foto 1

Abdij van Maulbronn

Beschrijving erfgoed

De abdij van Maulbronn is een voormalige cisterciënzerabdij, ten oosten van Maulbronn nabij Pforzheim in de deelstaat Baden-Württemberg. Ze geldt als een van de best bewaard gebleven middeleeuwse abdijen ten noorden van de Alpen en is dan ook sinds december 1993 opgenomen op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. In de gebouwen is de overgang van de romaanse naar de gotische stijl goed te herkennen.

Op een oppervlakte van 5 ha, geordend rond de kerk en het klooster, vormen de talrijke dienstgebouwen een kleine stad, omringd met een muur van 850 m en verdedigings-torens. Onder het achtkantige torentje van de wasplaats (lavabo) staat een van de mooiste fonteinen met drie bekkens die de cisterciënzer architecten ons hebben nagelaten. De elegantie van het gotische stergewelf van de kapittelzaal steekt fel af tegen het romaanse kruisgewelf van de refter van de lekenbroeders.

Een legende vertelt hoe de monniken een geschikte plaats vonden voor hun klooster. Hun muilezel [Maul(esel)] met de bagage stopte, scharrelde met zijn hoef en vond een bron waarvan hij dronk. Dit was de ideale vestigingsplaats: Maulbronn! Etymologen houden het bij een andere verklaring van de naam die zou verwijzen naar ‘Mulenbrunnen’, een plaats in de buurt van een bron die een molen van water voorziet.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Baden-Württemberg

Plaats

Maulbronn

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

49° 0′ 4″ NB, 8° 48′ 46″ OL

UNESCO-volgnummer

546

Inschrijvingsjaar

1993

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Architecturaal werk van Le Corbusier, een buitengewone bijdrage aan de Moderne Beweging

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3

Architecturaal werk van Le Corbusier, een buitengewone bijdrage aan de Moderne Beweging

Beschrijving erfgoed

Het Architecturaal werk van Le Corbusier, "een buitengewone bijdrage aan de moderne beweging" is een inschrijving op de UNESCO werelderfgoedlijst waarbij zeventien bouwwerken van de Frans-Zwitserse architect Le Corbusier geklasseerd werden als cultureel werelderfgoed. De bouwwerken bevinden zich in Argentinië, België, Duitsland, Frankrijk, India, Japan en Zwitserland, met een merendeel in Frankrijk. Om die reden beschouwt de Commissie voor het Werelderfgoed de inschrijving ook als een inschrijving uit de UNESCO regio "Europa en Noord-Amerika".

De uiteindelijke goedkeuring na enkele eerdere voordrachten en verwijzingen naar latere sessies vond plaats in juli 2016 tijdens de 40e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed die doorging in Istanboel.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Bedreigd?

Nee

UNESCO-volgnummer

1321

Inschrijvingsjaar

2016

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Bamberg

Foto 1
Foto 2Foto 2

Bamberg

Beschrijving erfgoed

Bamberg is een kreisfreie Stadt in het noorden van de Duitse deelstaat Beieren en telt 71.952 inwoners. Bamberg is gebouwd op zeven heuvelen en ligt aan de Regnitz vlak voor haar monding in de Main. Het is de op een na grootste stad in Opper-Franken. In de Tweede Wereldoorlog zijn er twee bombardementen geweest die 310 doden tot gevolg hadden en waarbij 708 huizen werden vernietigd. De verwoesting was echter relatief klein, slechts 4,4 {1868778b0ef24ece00e53609969dad8c6294dc3368eeee3e76a20c812951949f}, wat voor een stad van een dergelijke omvang weinig was. Hierdoor beschikt de stad over de grootste bewaard gebleven historische binnenstad van Duitsland en staat deze dan ook op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO.

Het bekendste bouwwerk in de historische binnenstad is de romaanse dom, waar Hendrik II, de laatste Ottoonse keizer van het Heilige Roomse Rijk, begraven ligt. Hij was in 1007 de stichter van het bisdom Bamberg, dat tegenwoordig een aartsbisdom is.

Bamberg geniet bekendheid als zetel van een van de meest vooraanstaande orkesten van Duitsland, de Bamberger Symphoniker. Dit symfonieorkest werd in 1946 opgericht en bestond toen uit musici uit gebieden in Oost-Europa die de Duitsers hadden moeten verlaten. Verder is het ook bekend van het bijzondere speciaalbier Rauchbier.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Beieren

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

49° 54′ NB, 10° 54′ OL

UNESCO-volgnummer

624

Inschrijvingsjaar

1993

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Bauhauslocaties in Weimar (1919-1925) en Dessau (1925-1933)

Foto 1

Bauhauslocaties in Weimar (1919-1925) en Dessau (1925-1933)

Beschrijving erfgoed

Het Bauhaus was een opleiding voor beeldend kunstenaars, ambachtslieden en architecten die van 1919 tot 1932 eerst te Weimar later te Dessau en daarna nog een jaar in Berlijn gevestigd was. De Belgische architect-schilder Henry Van de Velde had bij zijn afscheid als directeur van de Großherzoglich-Sächsiche Hochschule für Bildende Kunst te Weimar in 1918 de Duitse architect Walter Gropius voorgedragen als zijn opvolger. In 1919 liet Gropius zijn school, samen met de Grossherzoglich-Sächsische Kunstgewerbeschule opgaan in het nieuwe Staatliches Bauhaus Weimar. Zijn zowel theoretisch als praktisch toegepaste programma was een synthese van plastische kunsten, ambachtelijke techniek en industrie.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Weimar, Dessau en Berlijn

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

UNESCO-volgnummer

729

Inschrijvingsjaar

1996

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Bedevaartskerk van Wies

Foto 1
Foto 2Foto 2

Bedevaartskerk van Wies

Beschrijving erfgoed

De Bedevaartskerk van Wies of Weidekerk is een ovale rococokerk, gelegen in de plaats Wies, gemeente Steingaden aan de voet van de Duitse Alpen. De kerk werd gebouwd in de late jaren 1740 door de broers Johann Baptist en Dominikus Zimmermann. Die laatste leefde de laatste elf jaar van zijn leven in de buurt. De kerk is zowel een toeristiche trekpleister als een bedevaartsoord.

Bouwwerk[bewerken]

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Steingaden

Plaats

Wies

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

47° 40′ 48″ NB, 10° 54′ 4″ OL

UNESCO-volgnummer

271

Inschrijvingsjaar

1983

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
Naam erfgoed:

Bergpark en Schloss Wilhelmshöhe

Foto 1
Foto 2Foto 2

Bergpark en Schloss Wilhelmshöhe

Beschrijving erfgoed

Het Bergpark en Schloss Wilhelmshöhe zijn een park in Engelse landschapsstijl en een erin gelegen neoclassicistisch paleis in de Duitse stad Kassel. De aanleg van het park begon in 1696 en duurde ongeveer 150 jaar. Het park is sinds 2013 opgenomen op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 18′ 54″ NB, 9° 24′ 59″ OL

UNESCO-volgnummer

1413

Inschrijvingsjaar

2013

Criteria

  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Bovenloop van het Midden-Rijndal

Foto 1

Bovenloop van het Midden-Rijndal

Beschrijving erfgoed

Mittelrhein is een geografische regio in Duitsland die haar naam dankt aan de Midden-Rijn, het gedeelte van de Rijn tussen Bingen / Rüdesheim en Bonn. Dit gedeelte van de Rijn staat bekend als de Romantische Rijn.

In deze regio vindt veel wijnbouw plaats onder de naam wijnstreek Mittelrhein. Op de bergen langs de Rijn staan meer dan 40 middeleeuwse burchten. Het Rijndal tussen Bingen en Koblenz staat sinds 2002 op de Unesco-lijst van werelderfgoed.

Het gebied vormt sinds de 19e eeuw (onder invloed van de Romantiek) een toeristische trekpleister. Momenteel wonen er ongeveer 450.000 mensen.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Bingen en Koblenz

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

50° 10′ NB, 7° 42′ OL

UNESCO-volgnummer

1066

Inschrijvingsjaar

2002

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
  • V. het is een bijzonder voorbeeld van een traditionele menselijke bewoning of landgebruik, dat een cultuur (of culturen) vertegenwoordigt, in het bijzonder wanneer het kwetsbaar is geworden ten gevolge van onomkeerbare veranderingen
Naam erfgoed:

Dom en Michaeliskirche in Hildesheim

Foto 1

Dom en Michaeliskirche in Hildesheim

Beschrijving erfgoed

De Michaeliskirche of St. Michael in de Duitse stad Hildesheim is een romaanse kerk. De kerk staat samen met de Dom van Hildesheim op de werelderfgoedlijst. De kerk werd tussen 1001 and 1031 gebouwd. Het gebouw wordt tegenwoordig zowel door Lutheranen als Katholieken gebruikt.

In 2014 is de kerk op een 2-euro-herdenkingsmunt afgebeeld.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Hildesheim

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

52° 9′ 10″ NB, 9° 56′ 37″ OL

UNESCO-volgnummer

187

Inschrijvingsjaar

1985

Uitbreidingsjaar

2008

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
Naam erfgoed:

Dom van Aken

Foto 1
Foto 2Foto 2

Dom van Aken

Beschrijving erfgoed

De Dom van Aken is de bisschoppelijke kerk van Aken. Deze kerk ligt aan de zuidzijde van het Katschhof, dit was vroeger de centrale cour van de palts. Aan de noordkant van dit plein ligt het stadhuis van Aken. Ten westen van de Dom ligt het Domhof met een gelijkaardige structuur als het eerdere Karolingische atrium. Ten noordwesten van de Dom ligt de Domschatkamer.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Aken

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

50° 46′ 29″ NB, 6° 5′ 4″ OL

UNESCO-volgnummer

3

Inschrijvingsjaar

1978

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Dom van Keulen

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3

Dom van Keulen

Beschrijving erfgoed

De dom van Keulen is een gotische kathedraal in het centrum van de Duitse stad Keulen. Het is de hoofdkerk van het aartsbisdom Keulen. Daarnaast is het de grootste kathedraal in Duitsland en tevens een van de grootste in heel Europa.

De bouw begon op 15 augustus 1248 en kwam in de 15e eeuw stil te liggen. Pas eeuwen later, in 1824, werd de bouw hervat op basis van de originele ontwerpen. De dom werd in 1880 uiteindelijk in neogotische stijl voltooid. Alleen het laagste gedeelte van de westelijke toren is nog uit de 13e eeuw.

Vanaf de 157,38 meter hoge noordtoren en de 157,31 meter hoge zuidtoren (beide 509 treden) kan men de hele stad overzien. De dom is gebouwd in de vorm van een kruiskerk en is inclusief het schip en de torens 144,58 meter lang en 86,25 meter breed. Het gebouw heeft een bijzondere inventaris, waaronder enkele glas-in-loodramen die dateren uit de 14e en de 16e eeuw.

De kathedraal bevindt zich op 250 meter van de Rijn en ligt in de buurt van het Köln Hauptbahnhof, de Hohenzollernbrücke, het museum Ludwig en het Romeins-Germaans museum.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Keulen

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

50° 56′ 28″ NB, 06° 57′ 24″ OL

UNESCO-volgnummer

292

Inschrijvingsjaar

1996

Uitbreidingsjaar

2008

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Dom van Speyer

Foto 1

Dom van Speyer

Beschrijving erfgoed

De dom van Speyer is een kathedraal in de Duitse stad Speyer. De dom is de grootste kerk in romaanse stijl ter wereld. Samen met de kathedralen van Mainz en Worms maakt hij deel uit van de drie romaanse Kaiserdome langs de Rijn. Paus Pius XI heeft de kerk in 1925 tot basiliek verheven. De dom staat sinds 1981 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

De bouw begon rond 1030 onder de Salische keizer Koenraad II. In 1061 werd de dom ingewijd door zijn kleinzoon, Hendrik IV. Deze breidde de dom tussen 1082 en 1106 aanzienlijk uit: ook het middenschip werd voorzien van een stenen kruisribgewelf, dat een spanwijdte van 14 meter had, en ook het koor werd geheel vernieuwd. Het wordt sindsdien afgesloten door een apsis met een dwerggalerij en twee torens, een type dat sindsdien in het Rijnland veelvuldig is nagevolgd. De torens hebben een achtkantige spits tussen vier topgevels. Bijzonderheid aan de dom is dat de dwerggalerij rond om het gehele bouwwerk loopt.

De crypte, die geldt als de grootste bewaard gebleven zuilenhal van Europa, behoort tot de oudste bouwfase en herbergt onder meer de graven van de vier Salische keizers. Hij beslaat de ruimte onder het transept en het koor. De overwelving dateert uit de tweede bouwfase.

In de Negenjarige Oorlog (1689) werd de dom geplunderd, waarna een barokke façade de plaats van het verwoeste westwerk innam. In 1794 verwoestten Franse troepen de dom opnieuw, waarna het bisdom in 1801 werd opgeheven en de kerk dreigde te worden gesloopt. Na de val van Napoleon werd het bisdom in 1817 echter hersteld en ook de dom werd in de loop van de 19de eeuw herbouwd, in een neoromaanse stijl die sterk afweek van het origineel. De restauratie van 1957-1961 beoogde de dom weer terug te brengen in zijn oorspronkelijke staat.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Speyer

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

49° 19′ 2″ NB, 8° 26′ 33″ OL

UNESCO-volgnummer

168

Inschrijvingsjaar

1981

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
Naam erfgoed:

Fagusfabriek

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3

Fagusfabriek

Beschrijving erfgoed

De Fagusfabriek is een bouwwerk in Alfeld. Het was de eerste fabriek waarvan de wanden vrijwel geheel van glas waren. In 2011 is het gebouw door UNESCO tot werelderfgoed verklaard.

Het zeer vooruitstrevende bouwwerk is in opdracht van de schoenleestenfabrikant Carl Benscheidt door de architecten Walter Gropius en Adolf Meyer ontworpen en tussen 1911 en 1913 gebouwd. Met latere uitbreidingen werd het uiteindelijk in 1925 voltooid.

Het langgerekte gebouw bestaat uit drie bouwlagen waarbij het meest opvallende element de opdeling van de muren is, met grote raampartijen die op de hoeken doorlopen. Dit is slechts mogelijk door de toegepaste skeletstructuur van staalbeton. De muur is verder gestructureerd door baksteen die in smalle stroken licht naar binnen is gekeerd. Daartussenin werden ijzeren kozijnen opgehangen die zich over de drie verdiepingen uitstrekken. De raampartijen in deze ijzeren kozijnen werden afgewisseld door metalen platen. De constructie van het gebouw wordt op deze manier weergegeven en dus niet verstopt. De gevel is herleid tot een vlies. De optische lichtheid van de glaswanden werd een centrale strategie.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Alfeld

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 59′ 2″ NB, 9° 48′ 47″ OL

UNESCO-volgnummer

1368

Inschrijvingsjaar

2011

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Grenzen van het Romeinse Rijk

Foto 1
Foto 2Foto 2

Grenzen van het Romeinse Rijk

Beschrijving erfgoed

De limes is de aanduiding van de grens van het toenmalige Romeinse Rijk. Die liep van de Noordzee langs de Rijn en Donau naar de Zwarte Zee. Meer naar het oosten volgde de limes de Eufraat; in het zuiden vormde de Sahara een natuurlijke grens tegen invallen. De delen van de limes in het Verenigd Koninkrijk en Duitsland staan op de Werelderfgoedlijst.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

UNESCO-volgnummer

430

Inschrijvingsjaar

1987

Uitbreidingsjaar

2005 en 2008

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Groeve Messel

Foto 1
Foto 2Foto 2

Groeve Messel

Beschrijving erfgoed

De Messelgroeve is een fossielenvindplaats in het dorpje Messel nabij Darmstadt in Duitsland. De groeve meet circa 1000 bij 700 meter.

Op deze plek werd vanaf het einde van de negentiende eeuw oliehoudende schalie gewonnen. Ondanks dat het eerste fossiel, een krokodil, er al in 1875 ontdekt werd, bleef de groeve het terrein van de mijnbouw. Toen het winnen van olie op deze manier niet meer rendabel was, besloot men het gebied te veranderen in een vuilstortplaats. Protesten van archeologen en burgers wisten dit te verhinderen, en sinds 1991 is het beschermd terrein.
In 1995 werd het toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst, als de beste en rijkste fossielenvindplaats ter wereld met overblijfselen uit het Eoceen.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Darmstadt

Soort erfgoed

Natuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

49° 55′ 3″ NB, 8° 45′ 24″ OL

UNESCO-volgnummer

720

Inschrijvingsjaar

1995

Criteria

  • VIII. het is een bijzonder voorbeeld van belangrijke lopende ecologische en biologische processen in de evolutie en ontwikkeling van ecosystemen op het land, in zoet water, aan de kust en in en op zee, en van gemeenschappen van planten en dieren.
Naam erfgoed:

Historisch centrum van Regensburg met Stadtamhof

Foto 1
Foto 2Foto 2

Historisch centrum van Regensburg met Stadtamhof

Beschrijving erfgoed

Regensburg is een kreisfreie Stadt in Duitsland, gelegen in het oosten van de deelstaat Beieren. De stad is gelegen aan de Donau, bij de monding van de Naab en de Regen. Regensburg is een havenstad met vele scheepswerven. De binnenstad van Regensburg kwam ongeschonden door de Tweede Wereldoorlog en is daarmee een van de beter bewaarde middeleeuwse steden in Duitsland. Regensburg telt 142.292 inwoners.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Beieren

Plaats

Regensburg

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

49° 1′ NB, 12° 5′ OL

UNESCO-volgnummer

1155

Inschrijvingsjaar

2006

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Historisch centrum van Stralsund en Wismar

Foto 1
Foto 2Foto 2

Historisch centrum van Stralsund en Wismar

Beschrijving erfgoed

Stralsund, Nederlands maar verouderd: Straalsond, is een stad in Duitsland. Stralsund ligt aan de Oostzee, maar wordt daar door het eiland Rügen van afgeschermd. Het water tussen Stralsund en Rügen heet het Strelasund. Over het Strelasund ligt in Stralsund een brug naar Rügen.

De stad was een van de eerste leden van de Hanze. Van de Hanzetijd getuigt een groot aantal historische bouwwerken in baksteengotiek, waaronder het stadhuis en drie grote kerken: de Marienkirche of Mariakerk, de Nicolaaskerk en de Jakobikerk. De binnenstad staat sinds 2002 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO en wordt sinds de Duitse hereniging grondig gerestaureerd.

De gemeente ligt in de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren. Tot 2011 was het een kreisfreie Stadt, sindsdien is de stad Kreisstadt van het Landkreis Vorpommern-Rügen.
De havenstad Wismar ligt in de noordelijke Duitse deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren en telt 42.392 inwoners.De stad ligt direct aan de Oostzee en is na Rostock de tweede Oostzeehaven van de deelstaat. Tot 2011 was Wismar een kreisfreie stad, sindsdien is het de Kreisstadt van het Landkreis Nordwestmecklenburg.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Mecklenburg-Voor-Pommeren

Plaats

Stralsund en Wismar

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

54° 18′ NB, 13° 5′ OL

UNESCO-volgnummer

1067

Inschrijvingsjaar

2002

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

IJzersmelterij van Völklingen

Foto 1

IJzersmelterij van Völklingen

Beschrijving erfgoed

De IJzersmelterij van Völklingen is een industrieel erfgoed in de plaats Völklingen in het Saarland. Het is een Werelderfgoed sinds 1994, als voorbeeld van een geïntegreerd ijzer- en staalcomplex dat het hele productieproces op één locatie bijeenbrengt.

De fabriek werd opgericht in 1873 door Julius Buch. Onder leiding van de familie Röchling werd het een van de belangrijkste ijzer- en staalfabrieken in Europa. Er werkten 17.000 arbeiders in de hoogtijdagen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden er dwangarbeiders en krijgsgevangenen tewerkgesteld.

Het bedrijf werd gesloten in 1986. Nu is het een museum, tentoonstellingsruimte en concerthal.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Saarland

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

49° 15′ 2″ NB, 6° 50′ 43″ OL

UNESCO-volgnummer

687

Inschrijvingsjaar

1994

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Karolingisch westwerk en Civitas Corvey

Foto 1

Karolingisch westwerk en Civitas Corvey

Beschrijving erfgoed

De Abdij van Corvey was een tot de Nederrijns-Westfaalse Kreits behorende rijksabdij binnen het Heilige Roomse Rijk. Vanaf de 9de eeuw had Corvey een 'Standardbewidmung' wat inhield dat het behoorde tot de Karolingische rijksabdijen. Tot 1792 had de abt een prelatenzetel in de Kreis, vanaf 1794 had de bisschop van Corvey een geestelijke vorstenzetel. Corvey ligt bij Höxter, in Noordrijn-Westfalen. Eertijds was het een benedictijnenabdij die als een van de belangrijkste Karolingische kloosters gold, met een belangrijke bibliotheek

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 46′ 40″ NB, 09° 24′ 36″ OL

UNESCO-volgnummer

1447

Inschrijvingsjaar

2014

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Kasteel Wartburg

Foto 1
Foto 2Foto 2

Kasteel Wartburg

Beschrijving erfgoed

De Wartburg is een kasteel op een 441 m hoge heuvel boven de stad Eisenach in het Duitse Thüringen. De hoogteburcht werd volgens de legende in 1067 gesticht. Minstens drie elkaar opvolgende vorsten uit het huis Saksen-Weimar-Eisenach resideerden in het kasteel.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Thüringen

Plaats

Eisenach

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

50° 57′ 58″ NB, 10° 18′ 23″ OL

UNESCO-volgnummer

897

Inschrijvingsjaar

1999

Criteria

  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Klassiek Weimar

Foto 1
Foto 2Foto 2

Klassiek Weimar

Beschrijving erfgoed

Weimar is een Duitse stad gelegen in de deelstaat Thüringen. De stad telt 63.477 inwoners en is een universitair, toeristisch en industrieel centrum. Weimar is een kreisfreie Stadt. In 1919 kwam in Weimar de grondwetgevende Nationale Vergadering bijeen. Naar deze bijeenkomst is de Weimarrepubliek genoemd. De stad werd in 1920 hoofdstad van de deelstaat Thüringen. In 1937 werd in de buurt van Weimar het concentratiekamp Buchenwald opgericht, waarvan Karl Koch de beruchtste kampcommandant was.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

50° 59′ NB, 11° 19′ OL

UNESCO-volgnummer

846

Inschrijvingsjaar

1998

Criteria

  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Kloostereiland Reichenau

Foto 1

Kloostereiland Reichenau

Beschrijving erfgoed

Reichenau is een kloostereiland in Duitsland, gelegen in het Bodenmeer. De gelijknamige gemeente behoort tot Baden-Württemberg, het eiland telt ongeveer 5.000 inwoners. De benedictijner Abdij van Reichenau, gesticht in 724 door de heilige Pirmin, is opgeheven tijdens de 18e eeuw. De abdij is beroemd geworden om de Karolingische miniatuurkunst, de wetenschap en om een befaamd handschrift met tal van Romaanse woorden in de bijbehorende bibliotheek.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Reichenau

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

47° 42′ NB, 09° 4′ OL

UNESCO-volgnummer

974

Inschrijvingsjaar

2000

Criteria

  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Kolenmijn en industriecomplex Zeche Zollverein in Essen

Foto 1

Kolenmijn en industriecomplex Zeche Zollverein in Essen

Beschrijving erfgoed

De Kolenmijn en industriecomplex Zeche Zollverein in Essen staat sinds 2001 op de werelderfgoedlijst van UNESCO. In 1986 werd het werk in de mijnen stopgezet.

In 2010, toen het Ruhrgebied Culturele hoofdstad van Europa was, was het terrein van de voormalige mijn het middelpunt van de activiteiten. De kolenmijn is opgenomen in de Route der Industriekultur, die langs industriële bezienswaardigheden in het Ruhrgebied gaat.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Essen

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 29′ 10″ NB, 7° 2′ 31″ OL

UNESCO-volgnummer

975

Inschrijvingsjaar

2001

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
Naam erfgoed:

Luthergedenkplaatsen in Eisleben en Wittenberg

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3

Luthergedenkplaatsen in Eisleben en Wittenberg

Beschrijving erfgoed

De Luthergedenkplaatsen in Eisleben en Wittenberg zijn twee gebouwen in Eisleben en vier gebouwen in Wittenberg, die direct verbonden zijn met het leven van de reformator Maarten Luther en zijn naaste medewerker Philipp Melanchthon. De gebouwen behoren tot het werelderfgoed van de UNESCO.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Eisleben en Wittenberg

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

UNESCO-volgnummer

783

Inschrijvingsjaar

1996

Criteria

  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Markgrafelijk Operahuis

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3

Markgrafelijk Operahuis

Beschrijving erfgoed

Het Markgrafelijk Operahuis in de Opper-Frankische stad Bayreuth is een opmerkelijk theatergebouw uit de 18e eeuw.

Het operahuis werd tussen 1744 en 1748 gebouwd en behoort tot de weinige in originele staat behouden theater- en operagebouwen uit die periode in Europa. Het ontwerp is van de Franse architect Joseph Saint-Pierre, de binneninrichting werd door de Italiaanse architect en theateringenieur Giuseppe Galli da Bibiena in Italiaanse laatbarok verzorgd.

Stuwende kracht bij de bouw, en de latere werking van het operahuis was prinses Wilhelmina van Pruisen, echtgenote van markgraaf Frederik van Brandenburg-Bayreuth. De opening van het operahuis in 1748 viel samen met de grootse feestelijkheden naar aanleiding van het huwelijk van hun vijftienjarige dochter Elisabeth met Karel Eugenius van Württemberg. Als eerste opera werd bij dit feest Ezio van Johann Adolf Hasse geprogrammeerd, ook Artaserse van deze componist werd als tweede voorstelling uitgevoerd. Beide voorstellingen werden door de componist zelf ook gedirigeerd.

De zaal werd geroemd omwille van een zeer goede akoestiek, naar verluidt omwille van het veelvuldig gebruik van hout in de aankleding. Het operahuis werd voornamelijk in de zomer gebruikt, de stookkosten konden in de winter hoog oplopen. De verlichting met kaarsen was zeer kostbaar; de benodigde kaarsen voor de verlichting tijdens een voorstelling waren duurder dan de gages van de artiesten en muzikanten.

De zaal is opgebouwd als een logentheater waarbij naast de parterre drie rijen van loges als etages boven elkaar zijn opgebouwd in een halve cirkel rond de parterre. De ereloge, de vorstelijke loge, werd nooit benut door het markgravenechtpaar. Zij volgden de voorstelling vanuit vergulde zetels op de eerste rij van de parterre, vlak bij de scene.
De grote diepte van de scene, met name 27 meter, vond Richard Wagner zeer aantrekkelijk. Hij nam ideeën van dit gebouw mee bij de bouw van zijn Bayreuth Festspielhaus ten noorden van de stad.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Bayreuth

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

49° 56′ 40″ NB, 11° 34′ 42″ OL

UNESCO-volgnummer

1379

Inschrijvingsjaar

2012

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Modernistische woonwijken in Berlijn

Foto 1
Foto 2Foto 2

Modernistische woonwijken in Berlijn

Beschrijving erfgoed

De modernistische woonwijken in Berlijn omvat een zestal wooncomplexen in Berlijn die in 2008 op de werelderfgoedlijst van UNESCO zijn geplaatst. Deze woningbouwprojecten werden in de periode 1913 tot 1934 in de stijl van het Nieuwe Bouwen ontworpen en uitgevoerd.

Verantwoordelijk voor de ontwerpen waren met name Bruno Taut en Martin Wagner, maar ook andere architecten waaronder Hans Scharoun en Walter Gropius.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Berlijn

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

52° 27′ NB, 13° 27′ OL

UNESCO-volgnummer

1239

Inschrijvingsjaar

2008

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Museumsinsel in Berlijn

Foto 1

Museumsinsel in Berlijn

Beschrijving erfgoed

Het Museumsinsel is een eiland in de rivier de Spree, midden in de stad Berlijn, waar zich vijf musea bevinden. Dit zijn:

- Alte Nationalgalerie
- Altes Museum
- Bode-Museum
- Neues Museum
- Pergamonmuseum
Een vele jaren durende restauratie van de verschillende musea is in volle gang, waarbij enkele musea soms voor -een bepaalde periode gesloten zullen zijn. Inmiddels is de restauratie van de Alte Nationalgalerie en het Bode-Museum afgerond. Het Neues Museum is in 2009 heropend, waarna de restauratie van het Pergamonmuseum en het Altes Museum van start zullen gaan.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Berlijn

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

52° 31′ NB, 13° 24′ OL

UNESCO-volgnummer

896

Inschrijvingsjaar

1999

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Muskauer Park / Park Muzakowski

Foto 1
Foto 2Foto 2

Muskauer Park / Park Muzakowski

Beschrijving erfgoed

Het Fürst-Pückler-Park Bad Muskau in Bad Muskau in het Duits-Poolse grensgebied van de Opper-Lausitz is een landschapspark in Engelse landschapsstijl met een oppervlakte van 545 ha. Het park ligt aan weerszijden van de Lausitzer Neiße en is hierdoor sinds 1945 verdeeld in een Duits en een Pools gedeelte.

Het park werd tussen 1815 en 1844 aangelegd in opdracht van vorst Hermann von Pückler-Muskau (1785–1871) die na een reis door Engeland onder de indruk was geraakt van de Engelse landschapsstijl. In 1845 verkocht hij park en slot vanwege geldnood aan de graven Von Nostitz en Von Hatzfeld. De nieuwe eigenaren verkochten het een jaar later aan Prins der Nederlanden Willem Frederik van Oranje-Nassau. Hij stelde in 1852 Eduard Petzold aan die als Parkhoofd tot 1872 de aanleg en uitbreiding van het park tot stand bracht.

Het onderhoud van de tuin liep onder de laatste eigenaren al terug, maar raakte in de tijd van de DDR in het slop. Na 1990 werd het onderhoud aan beide zijden van de grens weer opgepakt en sinds 2004 staat het park op de lijst van werelderfgoed van UNESCO.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 33′ 0″ NB, 14° 43′ 30″ OL

UNESCO-volgnummer

1127

Inschrijvingsjaar

2004

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Muskauer Park / Park Muzakowski

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Muskauer Park / Park Muzakowski

Beschrijving erfgoed

Het Fürst-Pückler-Park Bad Muskau in Bad Muskau in het Duits-Poolse grensgebied van de Opper-Lausitz is een landschapspark in Engelse landschapsstijl met een oppervlakte van 545 ha. Het park ligt aan weerszijden van de Lausitzer Neiße en is hierdoor sinds 1945 verdeeld in een Duits en een Pools gedeelte.
Het park werd tussen 1815 en 1844 aangelegd in opdracht van vorst Hermann von Pückler-Muskau (1785–1871) die na een reis door Engeland onder de indruk was geraakt van de Engelse landschapsstijl. In 1845 verkocht hij park en slot vanwege geldnood aan de graven Von Nostitz en Von Hatzfeld. De nieuwe eigenaren verkochten het een jaar later aan Prins der Nederlanden Willem Frederik van Oranje-Nassau. Hij stelde in 1852 Eduard Petzold aan die als Parkhoofd tot 1872 de aanleg en uitbreiding van het park tot stand bracht.
Het onderhoud van de tuin liep onder de laatste eigenaren al terug, maar raakte in de tijd van de DDR in het slop. Na 1990 werd het onderhoud aan beide zijden van de grens weer opgepakt en sinds 2004 staat het park op de lijst van werelderfgoed van UNESCO.

Land(en)

  • Duitsland
  • Polen

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Saksen

Plaats

Bad Muskau

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 33′ 0″ NB, 14° 43′ 30″ OL

UNESCO-volgnummer

1127

Inschrijvingsjaar

2004

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt

Criteria uitleg

Sinds 2005 is er één set van 10 criteria, waarbij een erfgoed aan minimaal één moet voldoen.
Erfgoed criteriapunten:

Naam erfgoed:

Paleizen en parken van Potsdam en Berlijn

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3

Paleizen en parken van Potsdam en Berlijn

Beschrijving erfgoed

De Paleizen en parken van Potsdam en Berlijn is een overkoepelende term die verwijst naar het samenhangende ensemble van paleizen, kastelen, kerken, parken en cultuurlandschappen in Potsdam en het Berlijnse stadsdeel Wannsee. In 1990, 1992 en 1999 werd het ensemble onder deze naam gefaseerd toegevoegd aan de werelderfgoedlijst van de UNESCO. Het is het omvangrijkste object op de werelderfgoedlijst in Duitsland.

Het geheel omvat 150 bouwwerken die gelegen zijn op een areaal van 500 ha aan parklandschap en is aangelegd tussen 1730 en 1916. De kern van het complex vormt het park van slot Sanssouci dat tot stand kwam onder de Pruisische koning Frederik II. Ook de opvolgers van der Alte Fritz drukten hun stempel op het waterrijke gebied aan de Havel. Opeenvolgende vorsten zoals Frederik Willem II, III, IV, Wilhelm I en II lieten ieder paleizen bouwen of parken aanleggen waardoor in het gebied een staalkaart te vinden is van de uitingen van monarchale achttiende- en negentiende-eeuwse smaak. Vooraanstaande architecten zoals Karl-Friedrich Schinkel en landschapsarchitecten zoals Peter Joseph Lenné lieten hier hun sporen na. Uiteenlopende stijlen als rococo en neogotiek maken dit tot een uniek ensemble. Dit gepaard gaan van wat op het eerste oog onverenigbare stijlen zijn, doet opvallend genoeg geen afbreuk aan de harmonie van de door de tijd gegroeide compositie van het gebied. Sanssouci staat ook bekend als het Versailles van Pruisen omdat hier ook een unieke synthese gevormd is van vele verschillende invloeden, een synthese die van grote invloed zou zijn op de kunsten en landinrichting van Oost-Europa. Ook in uitgestrektheid doet het ensemble niet voor Versailles onder en is het vergelijkbaar met contemporaine grootse aanleggen als de Residentie in Würzburg en Blenheim Palace. Stuk voor stuk creaties van vorsten die in hier een mogelijkheid in zagen om hun macht uit te drukken in architectuur en parkaanleg.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Berlijn

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

52° 24′ 0″ NB, 13° 2′ 0″ OL

UNESCO-volgnummer

532

Inschrijvingsjaar

1990

Uitbreidingsjaar

1992 en 1999

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Parklandschap Dessau-Wörlitz

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3

Parklandschap Dessau-Wörlitz

Beschrijving erfgoed

Het Parklandschap Dessau-Wörlitz is een ensemble van steden, dorpen, parken, paleizen en monumenten in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt dat in 2000 op de werelderfgoedlijst van de UNESCO is geplaatst. Het gebied beslaat een oppervlakte van 142 km2 langs de oevers van de Elbe in het natuurgebied Mittelelbe en is bijzonder waterrijk.

Het Wörlitzer park, een van de eerste en grootste Engelse landschapsparken in Duitsland en op het Europese continent, vormt er de kern van. Het ontstond in de periode van de Verlichting onder hertog Leopold III Frederik Frans van Anhalt-Dessau.

Het park vond zijn oorsprong in de zeventiende eeuw, toen de echtgenote van vorst Johan George II van Anhalt-Dessau, Henriëtte Catharina van Oranje-Nassau, ingenieurs en architecten uit Nederland contracteerde voor de aanleg van de stad en het paleis Oranienbaum.

De Nederlandse invloed in Anhalt Dessau bleef een belangrijke rol spelen tot de anglofiele hertog Leopold III opdracht gaf aan Friedrich Wilhelm von Erdmannsdorff om Slot Wörlitz te ontwerpen (1769-1773), het eerste Neoclassicistische bouwwerk in Duitsland. De landschapsarchitect Johann Friedrich Eyserbeck, die het Engelse park rond het landhuis ontwierp, was sterk beïnvloed door Britse voorbeelden als Claremont, Stourhead en Stowe.

Het parkontwerp is gebaseerd op de filosofie van Jean-Jacques Rousseau en esthetische opvattingen van Johann Joachim Winckelmann en Johann Georg Sulzer. Rousseau beschouwde de landbouw als de basis van het dagelijks leven en wees op de educatieve rol van het natuurlijke landschap. Het Rousseau-eiland is een kopie van het eiland Ermenonville waar Rousseau is begraven.

Diverse bouwwerken in het gebied hebben grote invloed gehad op de architectonische ontwikkeling in Midden-Europa. Het Gotische Huis, in 1774 door Erdmannsdorff ontworpen, was een van de eerste neogotische ontwerpen op het Europese vasteland. In het park bevindt zich een aantal experimentele bruggen, waaronder een hangbrug en een kopie van Iron Bridge in het Engelse Shropshire. In 1790 werd naar ideeën van Sir William Chambers een Chinese tuin aangelegd bij slot Oranienbaum. In het eerste decennium van de negentiende eeuw werden in Riesigk, Wörlitz en Vockerode neogotische kerken gebouwd.

De oudere landschappelijke elementen van Oranienbaum en Mosigkau werden op zorgvuldige wijze in het pantheon van stijlen ingepast, waardoor het gebied als een encyclopedie van landschaps- en bouwstijlen van de late zeventiende tot de vroege negentiende eeuw beschouwd kan worden en tevens filosofische en pedagogische ontwikkelingen in die periode weerspiegelt.

Door het gebied lopen een spoorlijn en een snelweg, beide aangelegd in de jaren 1930.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

Saksen-Anhalt

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 51′ 49″ NB, 12° 16′ 53″ OL

UNESCO-volgnummer

534

Inschrijvingsjaar

2000

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Prehistorische paalwoningen in de Alpen

Prehistorische paalwoningen in de Alpen

Beschrijving erfgoed

Prehistorische paalwoningen in de Alpen is de naam die een groep van 111 archeologische sites in het Alpengebied groepeert en die op 27 juni 2011 tijdens de 35e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed door UNESCO erkend werd als werelderfgoed en aan de lijst toegevoegd. De sites zijn de locatie van voorhistorische paalwoningen in en rond de Alpen, gebouwd van ongeveer 5000 tot 500 v.Chr. aan de oevers van meren, rivieren of moerassige gebieden. De sites bevinden zich in Duitsland, Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Slovenië en Zwitserland. De meeste sites zijn in Zwitserland gelegen. Ze bevinden zich onder meer in Beinwil am See, Seengen, Biel, Lüscherz, Twann, Vinelz en Gletterens.

Opgravingen in sommige van de sites hebben inzicht opgeleverd over de levensomstandigheden in het Neolithicum en de Bronstijd in de Alpen. De groep sites vormen een van de belangrijkste bronnen voor de studie van vroege agrarische gemeenschappen in het Alpengebied.

De eerste archeologische vondst dateert van 1853 aan het Meer van Zürich. Het Paalwoningmuseum in Unteruhldingen aan het Bodenmeer in Duitsland biedt een reconstructie van dergelijke paalwoningen.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

UNESCO-volgnummer

1363

Inschrijvingsjaar

2011

Criteria

  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • V. het is een bijzonder voorbeeld van een traditionele menselijke bewoning of landgebruik, dat een cultuur (of culturen) vertegenwoordigt, in het bijzonder wanneer het kwetsbaar is geworden ten gevolge van onomkeerbare veranderingen
Naam erfgoed:

Prehistorische paalwoningen in de Alpen

Prehistorische paalwoningen in de Alpen

Beschrijving erfgoed

Prehistorische paalwoningen in de Alpen is de naam die een groep van 111 archeologische sites in het Alpengebied groepeert en die op 27 juni 2011 tijdens de 35e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed door UNESCO erkend werd als werelderfgoed en aan de lijst toegevoegd. De sites zijn de locatie van voorhistorische paalwoningen in en rond de Alpen, gebouwd van ongeveer 5000 tot 500 v.Chr. aan de oevers van meren, rivieren of moerassige gebieden. De sites bevinden zich in Duitsland, Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Slovenië en Zwitserland. De meeste sites (56) zijn in Zwitserland gelegen. Ze bevinden zich onder meer in Beinwil am See, Seengen, Biel, Lüscherz, Twann, Vinelz en Gletterens.

Opgravingen in sommige van de sites hebben inzicht opgeleverd over de levensomstandigheden in het Neolithicum en de Bronstijd in de Alpen. De groep sites vormen een van de belangrijkste bronnen voor de studie van vroege agrarische gemeenschappen in het Alpengebied.

Land(en)

  • Duitsland
  • Frankrijk
  • Italië
  • Oostenrijk
  • Slovenië
  • Zwitserland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

UNESCO-volgnummer

1363

Inschrijvingsjaar

2011

Criteria

  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • V. het is een bijzonder voorbeeld van een traditionele menselijke bewoning of landgebruik, dat een cultuur (of culturen) vertegenwoordigt, in het bijzonder wanneer het kwetsbaar is geworden ten gevolge van onomkeerbare veranderingen

Criteria uitleg

Sinds 2005 is er één set van 10 criteria, waarbij een erfgoed aan minimaal één moet voldoen.
Erfgoed criteriapunten:

Naam erfgoed:

Prehistorische paalwoningen in de Alpen

Foto 1

Video 2

Prehistorische paalwoningen in de Alpen

Beschrijving erfgoed

Prehistorische paalwoningen in de Alpen is de naam die een groep van 111 archeologische sites in het Alpengebied groepeert en die op 27 juni 2011 tijdens de 35e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed door UNESCO erkend werd als werelderfgoed en aan de lijst toegevoegd. De sites zijn de locatie van voorhistorische paalwoningen in en rond de Alpen, gebouwd van ongeveer 5000 tot 500 v.Chr. aan de oevers van meren, rivieren of moerassige gebieden. De sites bevinden zich in Duitsland, Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Slovenië en Zwitserland. De meeste sites (56) zijn in Zwitserland gelegen. Ze bevinden zich onder meer in Beinwil am See, Seengen, Biel, Lüscherz, Twann, Vinelz en Gletterens.
Opgravingen in sommige van de sites hebben inzicht opgeleverd over de levensomstandigheden in het Neolithicum en de Bronstijd in de Alpen. De groep sites vormen een van de belangrijkste bronnen voor de studie van vroege agrarische gemeenschappen in het Alpengebied.

Land(en)

  • Duitsland
  • Frankrijk
  • Italië
  • Oostenrijk
  • Slovenië
  • Zwitserland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

UNESCO-volgnummer

1363

Inschrijvingsjaar

2011

Criteria

  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • V. het is een bijzonder voorbeeld van een traditionele menselijke bewoning of landgebruik, dat een cultuur (of culturen) vertegenwoordigt, in het bijzonder wanneer het kwetsbaar is geworden ten gevolge van onomkeerbare veranderingen

Criteria uitleg

Sinds 2005 is er één set van 10 criteria, waarbij een erfgoed aan minimaal één moet voldoen.
Erfgoed criteriapunten:

Naam erfgoed:

Rammelsbergmijnen, historisch centrum van Goslar en hydraulisch watersysteem van de Opper-Harz

Foto 1
Foto 2Foto 2

Rammelsbergmijnen, historisch centrum van Goslar en hydraulisch watersysteem van de Opper-Harz

Beschrijving erfgoed

De Rammelsbergmijnen liggen nabij de stad Goslar in Duitsland. De Rammelsberg is een berg van 636 meter hoog, en is onderdeel van het Harzgebergte. Op deze plek vond meer dan 1000 jaar lang onafgebroken mijnbouw plaats. Aanvankelijk was zilvererts het belangrijkste product, vervolgens verschoof dat naar koper en ten slotte lood. De mijnen zijn gesloten in 1988.

De Rammelsbergmijnen staan sinds 1992 samen met het historische centrum van Goslar, dat veel van haar rijkdom ontleende aan de mijnbouw, op de Werelderfgoedlijst van Unesco. In 2010 heeft Unesco ook het watermanagementsysteem van de mijnen aan de vermelding op de Werelderfgoedlijst toegevoegd. Via tunnels en beekjes werd het bergwater langs waterraderen geleid die pompen aandreven om water uit de mijnschachten te pompen. Waterbassins zorgden dat de watermolens die de mijnen van energie voorzagen ook in de droge maanden in werking bleven. De mijnwerkers in de zeventiende eeuw konden daardoor dieper graven dan in andere mijnen.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 53′ NB, 10° 26′ OL

UNESCO-volgnummer

623

Inschrijvingsjaar

1992

Uitbreidingsjaar

2008 en 2010

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Residentie van Würzburg

Foto 1

Residentie van Würzburg

Beschrijving erfgoed

De Residentie van Würzburg staat op de werelderfgoedlijst sinds 1981.

De laat-barokke residentie, die in 1744 gereedkwam, geldt als een van de belangrijkste in zijn soort. Hij werd ontworpen door Balthasar Neumann. Tot het complex behoren ook de hofkerk en de hoftuin. Carl Philipp von Greiffenklau haalde Giambattista Tiepolo in 1752 naar de Residentie om het plafond te schilderen.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

49° 47′ 34″ NB, 9° 56′ 20″ OL

UNESCO-volgnummer

169

Inschrijvingsjaar

1981

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Romeinse monumenten, Dom en Onze-Lieve-Vrouwekerk van Trier

Foto 1

Romeinse monumenten, Dom en Onze-Lieve-Vrouwekerk van Trier

Beschrijving erfgoed

De Duitse stad Trier werd in de eerste eeuw voor Christus gesticht als Augusta Treverorum. Rond het jaar 300 was deze Colonia de grootste stad ten noorden van de Alpen. Veel van de Romeinse monumenten in Trier stammen dan ook uit deze bloeiperiode. Deze rijke aanwezigheid van Romeinse overblijfselen was in 1986 mede aanleiding voor de UNESCO om Trier op te nemen op de Werelderfgoedlijst. Naast de Romeinse monumenten zijn ook de dom en de Onze-Lieve-Vrouwekerk op de lijst opgenomen.

Romeinse monumenten in Trier zijn:

het nog gedeeltelijk herkenbare geometrische Romeinse stratenpatroon
- de Porta Nigra
- de Keizerthermen
- de Barbarathermen
- het Amfitheater van Trier
- de Romeinse brug
- de Basilica van Constantijn
de zuil van Igel. Hoewel gelegen buiten Trier, werd dit Romeinse monument expliciet ook opgenomen
ook de Trierse dom bezit nog Romeinse bouwdelen

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Trier

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

UNESCO-volgnummer

357

Inschrijvingsjaar

1986

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Rotskerken van Lalibela

Foto 1

Rotskerken van Lalibela

Beschrijving erfgoed

De rotskerken van Lalibela zijn een complex van 11 monolithische kerken in het noorden van Ethiopië. Het werd begin 13e eeuw volledig uit de rotsen gehouwen in opdracht van de toenmalige koning Lalibela. Het wordt soms ook wel het achtste wereldwonder genoemd.

Het complex bestaat uit 3 groepen:

De noordelijke groep:
- Bete Medhane Alem (Huis van de Redder van de Wereld), het grootste monolithische gebouw ter wereld en wellicht een kopie van de Sinte Maria van Zion in Aksum. Het herbergt het Lalibela-kruis.
- Bete Ghenettea Mariam (Huis van Maria), waarschijnlijk de oudste van alle kerken
- Bete Golgotha, waar de tombe van koning Lalibela zou staan
- Selassie-kapel
- Tombe van Adam
- De westelijke groep:
- Bete Ghiorghis (Huis van de heilige George), de best bewaard gebleven kerk
- De oostelijke groep:
- Bete Ammanuel (Huis van Emanuel), de koninklijke kapel
- Bete Merkorios, wellicht de voormalige gevangenis
- Bete Abba Libanos
- Bete Gabriel-Rufael (Huis van Gabriel en Rafael), dat misschien ooit diende als koninklijk paleis.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

12° 1′ 46″ NB, 39° 2′ 26″ OL

UNESCO-volgnummer

18

Inschrijvingsjaar

1978

Criteria

  • I. het vertegenwoordigt een meesterwerk van een creatief menselijk genie
  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
Naam erfgoed:

Sint-Servaaskerk

Foto 1
Foto 2Foto 2

Sint-Servaaskerk

Beschrijving erfgoed

De Sint-Servaaskerk in Quedlinburg is een aan Sint-Dionysius en Sint-Servaas gewijd romaans bouwwerk. De kerk is een basiliek met drie schepen en vlakke plafonds. Zij was de kerk van het vrouwenstift Quedlinburg. Sinds 1994 maakt de kerk samen met het kasteel en de oude binnenstad deel uit van het werelderfgoed van de UNESCO.

De stiftskerk wordt ook wel als Quedlinburger Dom betiteld, waarmee de rang van de eerste abdis Mathilde, de kleindochter van de Oostfrankische koning Hendrik I en de heilige Mathilde, werd aangegeven. Haar status van metropolitana was vergelijkbaar met die van een bisschop. Hierdoor kon de kerk als dom worden aangeduid, hoewel zij nooit een bisschopskerk is geweest.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Quedlinburg

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

51° 47′ 8″ NB, 11° 8′ 13″ OL

UNESCO-volgnummer

535

Inschrijvingsjaar

1994

Criteria

  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Slot Augustusburg en slot Falkenlust

Foto 1
Foto 2Foto 2

Slot Augustusburg en slot Falkenlust

Beschrijving erfgoed

Het slot Augustusburg en slot Falkenlust in Brühl in de deelstaat Noordrijn-Westfalen behoren tot de belangrijkste bouwwerken van de barok en de rococo in Duitsland. Sinds 1984 staan zij op de UNESCO-lijst van werelderfgoed.

Het slot Augustusburg werd aan het begin van de achttiende eeuw gebouwd in opdracht van Clemens August I van Beieren, de keurvorst van Keulen. De belangrijkste architecten waren Johann Conrad Schlaun en François de Cuvilliés. Het gebouw heeft een schitterende staatsietrap ontworpen door Balthasar Neumann. Clemens August liet Renier Roidkin in de periode 1733-1737 ongeveer tweehonderd vedute tekenen, die gebruikt werden als decoratie van het complex.

Van kort na de Tweede Wereldoorlog tot 1994 werd Augustusburg gebruikt als receptieruimte door de Duitse president, omdat het niet ver van Bonn gelegen is, de toenmalige hoofdstad van de Bondsrepubliek Duitsland.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Brühl

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

50° 49′ 30″ NB, 6° 54′ 35″ OL

UNESCO-volgnummer

288

Inschrijvingsjaar

1984

Criteria

  • II. het stelt een belangrijke interactie van menselijke waarden tentoon, gedurende een tijdspanne of binnen een cultureel gedeelte van de wereld, voor ontwikkelingen in architectuur of technologie, monumentale kunsten, stadsontwerp of landschapsinrichting
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
Naam erfgoed:

Stadhuis en Rolandstandbeeld van Bremen

Foto 1

Stadhuis en Rolandstandbeeld van Bremen

Beschrijving erfgoed

Het stadhuis van Bremen is een gotisch bouwwerk in de Duitse stad Bremen aan het Marktplatz. Het gebouw heeft een façade in de stijl van de Wezerrenaissance uit de 15e eeuw. Het Roland-beeld en het oude raadhuis staan sinds 2004 samen op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Het raadhuis is tegenwoordig in gebruik bij de deelstaatregering.

Naast het stadhuis van Bremen is een beeld van De Bremer stadsmuzikanten geplaatst.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Plaats

Bremen

Soort erfgoed

Cultuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

53° 4′ 33″ NB, 8° 48′ 27″ OL

UNESCO-volgnummer

1087

Inschrijvingsjaar

2004

Criteria

  • III. het draagt een unieke of ten minste een exceptionele getuigenis van een culturele traditie of een samenleving, die nog voortleeft of is verdwenen
  • IV. het is een bijzonder voorbeeld van een type gebouw of architectonisch of technologisch ensemble of landschap, dat significante stappen in de menselijke geschiedenis voorstelt
  • VI. het is direct of tastbaar verbonden met gebeurtenissen of levende tradities, met ideeën, of geloof, met artistieke en literaire werken van bijzondere universele betekenis (de commissie beschouwt dit criterium alleen als toepasbaar in bijzondere omstandigheden en alleen in combinatie met een ander cultureel of natuurlijk criterium op de lijst)
Naam erfgoed:

Voorhistorische beukenbossen van de Karpaten en de eeuwenoude beukenbossen van Duitsland

Foto 1
Foto 2Foto 2

Voorhistorische beukenbossen van de Karpaten en de eeuwenoude beukenbossen van Duitsland

Beschrijving erfgoed

De UNESCO-werelderfgoedinschrijving Voorhistorische beukenbossen van de Karpaten en de eeuwenoude beukenbossen van Duitsland vormt een internationaal beschermd gebied met vijftien afzonderlijke complexen, waarvan er zes in Oekraïne, vier in Slowakije en vijf in Duitsland liggen. De vijftien complexen vormen een opmerkelijk voorbeeld van ongestoorde, gematigde bossen en stellen de meest volledige en uitvoerige ecologische patronen van de beuk tentoon bij een verscheidenheid aan milieucondities.

De Oekraïense en Slowaakse complexen staan sinds de 31e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed van 2007 op de werelderfgoedlijst. De kernzones van deze gebieden hebben een gezamenlijke oppervlakte van 292,78 km² en een gezamenlijke bufferzone van 486,927 km². Het gebied stond tot aan de uitbreiding op 25 juni 2011 bekend onder de naam «Voorhistorische beukenbossen van de Karpaten».

Tijdens de 35e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed werd geoordeeld dat vijf vrijwel onaangetaste, oude beukenbossen in Duitsland, bij de reeds bestaande complexen gevoegd zouden worden onder dezelfde inschrijving. Vanwege deze uitbreiding werd de naam van de inschrijving veranderd in «Voorhistorische beukenbossen van de Karpaten en de eeuwenoude beukenbossen van Duitsland». De kernzones van deze Duitse gebieden hebben een gezamenlijke oppervlakte van 43,912 km² en een gezamenlijke bufferzone van 137,096 km².

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Natuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

49° 5′ NB, 22° 32′ OL

UNESCO-volgnummer

1133

Inschrijvingsjaar

2007

Uitbreidingsjaar

2011

Criteria

  • IX. het herbergt de belangrijkste natuurlijke onderkomens voor het behoud van biodiversiteit, inclusief die welke bedreigde soorten herbergen van buitengewone, universele betekenis
Naam erfgoed:

Waddenzee

Foto 1
Foto 2Foto 2
Foto 3Foto 3
Foto 4Foto 4

Waddenzee

Beschrijving erfgoed

De Waddenzee (Fries: Waadsee, Duits: Wattenmeer, Deens: Vadehavet) is de binnenzee tussen de Waddeneilanden en de Noordzee aan de ene kant, en aan de andere kant het vasteland van Nederland, Duitsland en Denemarken.

Het gebied strekt zich uit tussen Den Helder in Nederland en Esbjerg in Denemarken, heeft een lengte van 500 km en een breedte van gemiddeld 20 km. De oppervlakte bedraagt ongeveer 10.000 km², waarvan ongeveer 7.500 km² getijdengebied (slikken en zandbanken), 1.100 km² eilanden en 350 km² kwelders en zomerpolders. De rest bestaat uit vaargeulen.

In de Waddenzee mondt een aantal rivieren uit. Daar zijn baaien ontstaan, zoals de Dollard en de Lauwerszee. De grootste baai was de Zuiderzee. Deze maakt sedert de aanleg van de Afsluitdijk in de jaren twintig en dertig van de 20e eeuw geen deel meer uit van de Waddenzee. De Waddenzee wordt onderbroken door de Hindenburgdamm van het eiland Sylt.

Land(en)

  • Denemarken
  • Duitsland
  • Nederland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Provincie

n.v.t.

Plaats

n.v.t.

Soort erfgoed

Natuurerfgoed

Coordinaten

n.v.t.

UNESCO-volgnummer

1314

Inschrijvingsjaar

2009

Uitbreidingsjaar

2014

Criteria

  • VIII. het is een bijzonder voorbeeld van belangrijke lopende ecologische en biologische processen in de evolutie en ontwikkeling van ecosystemen op het land, in zoet water, aan de kust en in en op zee, en van gemeenschappen van planten en dieren.
  • IX. het herbergt de belangrijkste natuurlijke onderkomens voor het behoud van biodiversiteit, inclusief die welke bedreigde soorten herbergen van buitengewone, universele betekenis
  • X. Het is een gebied met een exceptionele, natuurlijke schoonheid.
Naam erfgoed:

Waddenzee

Waddenzee

Beschrijving erfgoed

De Waddenzee is de binnenzee tussen de Waddeneilanden en de Noordzee aan de ene kant, en aan de andere kant het vasteland van Nederland, Duitsland en Denemarken.

Het gebied strekt zich uit tussen Den Helder in Nederland en Esbjerg in Denemarken, heeft een lengte van 500 km en een breedte van gemiddeld 20 km. De oppervlakte bedraagt ongeveer 10.000 km², waarvan ongeveer 7.500 km² getijdengebied, 1.100 km² eilanden en 350 km² kwelders en zomerpolders. De rest bestaat uit vaargeulen.

In de Waddenzee mondt een aantal rivieren uit. Daar zijn baaien ontstaan, zoals de Dollard en de Lauwerszee. De grootste baai was de Zuiderzee. Deze maakt sedert de aanleg van de Afsluitdijk in de jaren twintig en dertig van de 20e eeuw geen deel meer uit van de Waddenzee. De Waddenzee wordt onderbroken door de Hindenburgdamm van het eiland Sylt.

Het Waddenzeegebied heeft een grote Natuurwaarde en staat op de UNESCO Werelderfgoed lijst. Het werelderfgoed omvat ruim 12.000 km², waartoe ook Het overgangsgebied naar Noordzee (zo'n 4.000 km²) wordt gerekend. De Waddeneilanden van Nederland en Sleeswijk-Holstein (bijna 700 km²) en de mondingen van de Eems, Außenjade, Wezer en Elbe vallen er grotendeels buiten. Deze gebieden vallen echter wel voor een belangrijk deel onder het regime van Natura 2000. De beschermingsmaatregelen worden gecoördineerd door het Internationale Waddenzeesecretariaat (CWSS) te Wilhelmshaven, waarin Nederland, Duitsland en Denemarken samenwerken. Besluiten worden genomen tijdens driejaarlijkse ministersconferenties, waar de betrokken bewindslieden overleg plegen. Daarnaast zijn er periodieke wetenschappelijke conferenties en is er een Waddenzeeforum, waarin maatschappelijke organisaties en belangengroepen hun stem kunnen laten horen.

Behalve als natuurgebied is de Waddenzee ook belangrijk voor de visserij, recreatie, delfstofwinning en andere economische bedrijvigheid. In het Nederlandse deel wint de Nederlandse Aardolie Maatschappij aardgas.

Het Nederlandse grondgebied van de Waddenzee is in 1981 toegevoegd aan de provincies Noord-Holland, Friesland en Groningen. In 1986 werd de Waddenzee ook gemeentelijk ingedeeld.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Bedreigd?

Nee

Naam erfgoed:

Waddenzee

Foto 1
Foto 2Foto 2

Waddenzee

Beschrijving erfgoed

De Waddenzee is de binnenzee tussen de Waddeneilanden en de Noordzee aan de ene kant, en aan de andere kant het vasteland van Nederland, Duitsland en Denemarken.

Het gebied strekt zich uit tussen Den Helder in Nederland en Esbjerg in Denemarken, heeft een lengte van 500 km en een breedte van gemiddeld 20 km. De oppervlakte bedraagt ongeveer 10.000 km², waarvan ongeveer 7.500 km² getijdengebied, 1.100 km² eilanden en 350 km² kwelders en zomerpolders. De rest bestaat uit vaargeulen.

In de Waddenzee mondt een aantal rivieren uit. Daar zijn baaien ontstaan, zoals de Dollard en de Lauwerszee. De grootste baai was de Zuiderzee. Deze maakt sedert de aanleg van de Afsluitdijk in de jaren twintig en dertig van de 20e eeuw geen deel meer uit van de Waddenzee. De Waddenzee wordt onderbroken door de Hindenburgdamm van het eiland Sylt.

Het Waddenzeegebied heeft een grote Natuurwaarde en staat op de UNESCO Werelderfgoed lijst. Het werelderfgoed omvat ruim 12.000 km², waartoe ook Het overgangsgebied naar Noordzee (zo'n 4.000 km²) wordt gerekend. De Waddeneilanden van Nederland en Sleeswijk-Holstein (bijna 700 km²) en de mondingen van de Eems, Außenjade, Wezer en Elbe vallen er grotendeels buiten. Deze gebieden vallen echter wel voor een belangrijk deel onder het regime van Natura 2000. De beschermingsmaatregelen worden gecoördineerd door het Internationale Waddenzeesecretariaat (CWSS) te Wilhelmshaven, waarin Nederland, Duitsland en Denemarken samenwerken. Besluiten worden genomen tijdens driejaarlijkse ministersconferenties, waar de betrokken bewindslieden overleg plegen. Daarnaast zijn er periodieke wetenschappelijke conferenties en is er een Waddenzeeforum, waarin maatschappelijke organisaties en belangengroepen hun stem kunnen laten horen.

Behalve als natuurgebied is de Waddenzee ook belangrijk voor de visserij, recreatie, delfstofwinning en andere economische bedrijvigheid. In het Nederlandse deel wint de Nederlandse Aardolie Maatschappij aardgas.

Het Nederlandse grondgebied van de Waddenzee is in 1981 toegevoegd aan de provincies Noord-Holland, Friesland en Groningen. In 1986 werd de Waddenzee ook gemeentelijk ingedeeld.

Land(en)

  • Duitsland

Continent

  • Europa

UNESCO-Regio

  • Europa en Noord-Amerika

Soort erfgoed

Natuurerfgoed

Bedreigd?

Nee

Coordinaten

53° 27′ NB, 6° 21′ OL

UNESCO-volgnummer

1314

Inschrijvingsjaar

2009

Uitbreidingsjaar

2014

Criteria

  • VIII. het is een bijzonder voorbeeld van belangrijke lopende ecologische en biologische processen in de evolutie en ontwikkeling van ecosystemen op het land, in zoet water, aan de kust en in en op zee, en van gemeenschappen van planten en dieren.
  • IX. het herbergt de belangrijkste natuurlijke onderkomens voor het behoud van biodiversiteit, inclusief die welke bedreigde soorten herbergen van buitengewone, universele betekenis
  • X. Het is een gebied met een exceptionele, natuurlijke schoonheid.

Landinformatie:

WTC.nl - World Ticket Center. Elke reis, zo geregeld!

No entries match your request.

WTC.nl - World Ticket Center. Elke reis, zo geregeld!

Vakantiemogelijkheden:

Eifelsteig midden 5 dagen

0

Natuurlijk gezellig, viel Spass in der Eifel! Voor eens en voor altijd willen we afrekenen met het onterechte imago van het Duitse woord "Steig". Dat betekent gewoon pad of wandelpad, en heeft dus echt niks te maken met al dan niet constant stijgen of omhooggaan! De Eifelsteig is een zorgvuldig samengestelde wandelroute door het prachtige heuvellandschap tussen de oude steden Aachen (Aachen) en Trier. Een zeer mooi deel ligt in de wijde omgeving van Blankenheim. Dat deel van de Eifel wordt ook wel de "Schneifel" genoemd vanwege de witte winters - maar in de andere jaargetijden is het gebied groen, en ook natuurlijk en vriendelijk…. De reis start in Blankenheim, een historisch stadje, aan de voet van een slotberg, met straten met kinderkopjes en oude pandjes in zwart- en bruin-witte vakwerkstijl. De Eifelsteig doorklieft letterlijk de plaats en haar omgeving aan het begin van de route, op de grens van het stroomgebied van de Rijn en de Moezel en ook van de deelstaat Nordrhein-Westfalen en Rheinland-Pfalz. De markering van de magnifieke Eifelsteig is typisch Duits te noemen: 100{1868778b0ef24ece00e53609969dad8c6294dc3368eeee3e76a20c812951949f} nauwkeurig bewegwijzerd met bordjes en informatie. U kunt niet foutlopen en blijft steeds letterlijk van alles op de hoogte. Het routeboekje, lijkt

Bodensee 7 dagen

0

De noordflank van de Bodensee De Bodensee, ook wel Meer van Konstanz genoemd, is een van de grootste meren van Europa. Het water lijkt eerder op een binnenzee omdat soms de oevers aan de overkant onzichtbaar zijn geworden. De Bodensee is qua geografische vorm grillig door de verschillende zijtakken zoals de Überlingersee en de Untersee. Door de beschermde ligging tussen de Alpen, de Allgäu en Baden-Wertemberg heeft de Bodensee een prettig klimaat met soms subtropische trekjes. Bloemen bloeien er in overvloed, vooral in het voorjaar en de zomer, en het eilandje Mainau is daarin een uitbundige topper. Tegen de noordflanken ontvangen de eindeloze wijngaarden voldoende warme zon om uitstekende wijnen voort te brengen. Er is zoveel moois te zien langs de Bodensee, dat we met gemak een nieuwe fietsreis voor u konden samenstellen. De eerste 2 routes hebben als thema ‘barok’ en ‘appel, hop en wijn’. Het zal u niet verbazen dat u tijdens deze tochten barokke bouwwerken met fruitboomgaarden ziet. Daarnaast zult u ook Lindau bewonderen, het historisch centrum van deze op een schiereiland gelegen stad steekt prachtig af tegen de bergtoppen van de Alpen. Tijdens enkele tochten passeert u diverse malen de grens met Zwitserland en Oostenrijk. De

Caving Allgaü Zuid Duitsland

Duur: circa 4,5 uur Leeftijd: vanaf 12 jaar Taal: Engels Seizoen: dagelijks van april t/m eind september

Advanced Canyoning Allgäu Duitsland

Duur: circa 6 uur Leeftijd: vanaf 12 jaar Taal: Engels & Duits Seizoen: dagelijks van 15 april t/m 31 oktober